تاريخچه : نام جنس گياه Bellis از Bellus لاتين به معنى زيبا و نام گونه از Perennial مشتق شده است چه گياهى است بسيار زيبا و تقريبا دائمى و حتى سرماى سخت هفده درجه زير صفر را تحمل مىكند . گياه در قرن شانزدهم در آلمان مورد مصرف قرار گرفته است و ضماد برگ آن را در زخمها به كار مىبرده‌اند . Culpeper آن را در ذات الجنب و ذات الريه سودمند دانسته است . قسمت مورد استفاده : گل و برگ مىباشد . تركيبات شيميائى : گل‌ها حاوى ساپونين‌ها ، اسانس ، موسيلاژ ، تانن ، اينولين ، مواد رزينى ، ماده تلخ غير گلوكزيدى ، ماده رنگى به نام Anthoxantine و مقدار زيادى املاح معدنى مىباشد . خواص درمانى : خلطآور ، قابض ، معرق ، تب‌بر ، ضد التهاب و ضد باكترى مىباشد . موارد مصرف درمانى : از گل‌ها در نزله ، سرفه ، اخلاط خونى ، برونشيت ، ذات الجنب ، ذات الريه ، آسم ، لارنژيت ، آنتريت ، تورم غدد پستان ، متريت ، نفريت ، هماتورى و اسهال استفاده مىشود . در كرامپ‌ها درد و خون‌ريزى شديد عادت ماهيانه مصرف آن توصيه شده است در اين موارد مقدار 2 قاشق سوپخورى از مخلوط ميناچمنى ، فراسيون ، كيسه كشيش و بادرنجبويه را در نيم ليتر آب به مدت دو ساعت خيسانده و با حرارت ملايم مدت 2 دقيقه آن را جوشانده و پس از سرد كردن و صاف كردن 4 تا 5 مرتبه در روز هربار نصف فنجان بين دو غذا ( با غذا بايد فاصله داده شود ) نوشيده مىشود . در طب عوام از برگ‌ها به صورت مخلوط با سالاد براى رفع يبوست و از برگ‌هاى له‌شده براى التيام دادن زخمها استفاده مىشود . اشكال داروئى : دم‌كرده 3 درصد يا يك قاشق چايخورى براى يك فنجان ، مقدار خوراك 3 تا 4 فنجان در فاصله دو غذا . جوشانده گل برگ به صورت كمپرس و حمام در تورمها ، خون‌مردگى زير پوست ، آبسه ، بيماريهاى پوستى مصرف مىشود . تنطور : 20 قطره در كمى آب 2 تا 3 بار در روز و در استعمال خارجى 60 قطره تنطور را در يك ليوان آب نيم‌گرم ريخته و مصرف مىنمايند . گياه را به عربى زهر الربيع ، زهر اللؤلؤ ، عين البقره ( لبنان ) ، لؤلؤيه ، شاش القاضى ( در شام ) ، كعب الثلج ( دمشق ) و به پارسى ميناچمنى ، گل مينا ، گل بهار و ميناى بهار و مارگريت كوچك مىنامند .